به سايت اتحاديه آزاد کارگران ایران خوش آمديد

زبان مشترک سرکوب از هامبورگ تا هر نقطه دیگر تحت سلطه سرمایه داری و اینجا ایران

نویسنده: جوانمير مرادي

روزهای جمعه و شنبه گذشته نشست سران 20 کشور پیشرفته صنعتی موسوم به «جی 20» در شهر بندری هامبورک در مورد یافتن راه حل بحران های بین المللی، بخصوص تصمیم  گیری و عملی نمودن سیاستها و طرح های اعمال ریاضت اقتصادی بر مردم، به عنوان تنها گزینه باقیمانده برای نجات اقتصاد بحران زده جهانی برگزار بود. از ترامپ در رأس قبله و نماد سرمایه داری مدرن تا پوتین رئیس نظام بازسازی شده بعد از یک دوره سپری شده از زمان پایان جنگ سرد که امروز در رأس قطب رقیب آمریکا قرار گرفته است و روسای چین و آلمان و فرانسه مهد دمکراسی  سرمایه داری زیر چطر کامل امنیتی با بیش از 20 هزار پلیس کارآزموده و مجهز به تجهیزات به اصطلاح ضد شورش، ده ها هلی کوپتر و هواپیمای جنگنده و ناوهای جنگی یکی یکی به محل جلسه اسکورت و هدایت شدند.

از روزهای قبل از نشست، اقدامات امنیتی شدید با هزینه ای بیش از 100 میلیون یورو صورت گرفته شد و علاوه بر آن در زمان نشست، نیروهای کمکی از کشورهای شرکت کننده نیروهای کمکی به محل نشست گسیل شدند. در هامبورگ گوئی ارتشی منظم با تجهیزات مدرن جنگی در مقابل محل نشست در حال پیشروی بوده که ارتش تأمین امنیت با این گستردگی و تجهیزات به میدان آمده بود! اما دشمنی که در مقابل ارتش تأمین امنیت نشست سران قرار گرفته بود و مدام مورد هجوم واقع می شد، کسانی غیر از کارگران و مزدبگیران کم درآمد، انسانهای آزادیخواه، مدافعین حقوق انسانی و محیط زیست نبودند که علیه این همدستی نظام های استثمارگر برای اجرای طرح جدید یورش به زندگی و سرکیسه کردن میلیاردها انسان کارگر و زحمتکش، اجرای سیاستهای فاشیستی مقابله با پناهنده پذیری و تخریب محیط زیست با هدف رونق بخشیدن به اقتصاد به بن رسیده به میدان آمده بودند.

مسؤلان دولتی و فرماندهان پلیس امنیتی برای توجیه یورش به ده ها هزار معترض و تسهیل در سرکوب آنها دست به اتهام تراشی علیه معترضان زد. مقابله با اقدام کنندگان علیه امنیت، برهم زنندگان نظم، خرابکاران، تروریست ها و غیره بهانه هائی بودند که با توسل به آنها پلیس قصد فریب افکار عمومی و جلب حمایت جامعه را دنبال می کردند که خوشبختانه ناکام ماند و مردم خوب معنای وارونه این واژگان که در پس آنها خود مردم هستند که مورد هجوم اقدامات نظام های سرمایه داری قرار گرفته اند و امنیت، نظم، آرامش و هست و نیست زندگیشان به مخاطره افتاده است را فهمیدند.

 این شیوه سرکوب ها برای ما کارگران ایران و کاربرد اتهامات «اقدام علیه امنیت ملی، اخلال در نظم و تبیلغ علیه نظام و غیره» آشنا و دارای سابقه ای ده ها ساله است که کارگران، معلمان، مزدبگیران محروم و بیکاران را به خاطر اعتراض به حقوق های معوقه چندین ماهه و سالیانه، دستمزدهای چهار برابر زیر خط فقر، بیکاری، عدم امنیت شغلی و ده ها مصائب دیگر ناشی از شرایط برده وار کار و زندگی، با همین اتهامات پوچ اخراج، بازداشت، زندانی می گردند و یا به گلوله و شلاق بسته می شوند.

جوانمیر مرادی 18 /4/1396