به سايت اتحاديه آزاد کارگران ایران خوش آمديد

بیانیه جمعی از دانشجویان، اساتید و کارکنان دانشگاه های استان مرکزی به مناسبت روز جهانی کارگر 11اردیبهشت 1396

اول ماه مه روز ما و روزی برای ماست، روزی برآمده از مبارزات انسانهایی که در مقابل نابرابری و صاحبان قدرت و سرمایه سر خم نکرده و تاریخ بشر را تحت تاثیر مبارزات عدالت خواهانه خود قرار داده اند. اول ماه مه روز اعتراض ما به وضعیت موجود است، روز اعتراض ما به بعنوان انسانهایی که نه تنها از ثروت ها و امکانات جامعه هیچ سهمی نداریم، بلکه استثمار، فقر، بیکاری، بحران اقتصادی پی در پی، هزینه های بالای مسکن، عدم امنیت جانی و شغلی، عدم برخورداری از بهداشت و درمان مناسب، هزینه های بالای تحصیلی، عدم برخورداری از منزلت و حق شهروندی، تبعیض های طبقاتی و جنسیتی و عدم برخورداری از یک آینده روشن بر ما تحمیل شده است. سیاست های حاکم، یک رکود اقتصادی همراه با فقر و گرسنگی و گرانی را بر اکثریت مردم تحمیل کرده است، پایین آمدن ظرفیت تولیدی، ورشکستگی و تعطیلی کارخانه ها، حقوق های معوقه، بیکارسازی هر روزه کارگران، سونامی بیکاری، بیکاری گسترده فارغ التحصیلان، افزایش تورم و فقر مضاعف به یک روند عمومی و روزمره مبدل شده است. عوارض این بحران به ویژه خانواده های کارگری و اکثریت مردم ایران را به زیر خط فقر و فلاکت کشانده است. نارضایتی گسترده و سراسری توده های مردم از همه جوانب زندگی خود، گسترش تضادهای طبقاتی میان پائینی ها و بالائی ها، افزایش فقر و بی کاری و تورم، زندگی روزمره را برای اکثریت مطلق مردم ایران غیر قابل تحمل کرده است. در طبقه حاکم زندگی های لوکس، اختلاس ها، حقوق های نجومی، زمین خواری ها و در طبقه فرودست کارتن خوابی ها، گورخوابی ها، افزایش تعداد کودکان کار و خیابان، روند صعودی اعتیاد در بین جوانان و نوجوانان، و افزایش تن فروشی بیداد می کند و توده عظیم مردم دیگر تاب بی تفاوتی مسولان نسبت به این همه نابرابری را ندارد. تولید و بازتولید خشونت در جامعه و دستگیری، زندانی و شکنجه کردن فعالین سیاسی و صنفی و اجتماعی در زندان­های ایران به یک امر عادی تبدیل شده است و این از مختصات یک سیستم ناکارآمد و یک جامعه ناسالم است.

اول ماه مه روز صدای ماست، صدای ما صدای عدالتخواهی و مطالبات ما مطالبات بر حق است. ما امضا کنندگان این بیانیه در حمایت از زحمتکشان جامعه ایران، درحمایت از کارگران، معلمان، پرستاران، دانشجویان، زنان و همه اقشار جامعه ایران که از ابتدایی ترین حقوق خود محرومند به استقبال روز جهانی کارگر می رویم و در همین بیانیه اعلام میکنیم که سیاست گذاران، مدیران و دست اندرکاران را مسول چنین شرایط اسفناک تحمیل شده به میلیونها انسان در ایران، میدانیم و بدینوسیله مطالبات صنفی دانشجویان و در پی از مطالبات عمومی پیوند خورده با دیگر اقشار جامعه را اعلام می کنیم؛

 

  1. ما خواهان تحصیل رایگان برای همه و در همه سطوح هستیم. هدایت جامعه بسمت پولی‌سازی آموزش عمومی باعث ایجاد تبعیض گسترده در سطح عمومی و نیز هزینه های گزاف آموزش عالی باعث استوارتر شدنپایه‌های تبعیض در دانشگاه ها شده است. جامعه بسمتی هدایت می شود که دیگر به تحصیل به عنوان یک کالای لوکس نگریسته می گردد. افزایش مدارس غیرانتفاعی و کلاس‌های خصوصی و تولید کالای آموزشی شرایط تحصیلی را برای فرزندان عموم جامعه سخت کرده است.در سطح آموزش عالی، از یکطرف فرزندان طبقات فرودست امکان بهره برداری از دانشگاه ها را ندارند و آنهایی که دارند از چشم مسولان آموزشی بصورت یک بانک و وسیله ای برای درآمدزایی دانشگاه دیده می شوند، نه به عنوان آینده سازان یک جامعه.
  2. دریافت شهریه‌های گزاف و عدم ارائه خدمات درخور، سنوات تحصیلی، هزینه‌های روزافزون خوابگاه و تغذیه و سلف سرویس های نابسامان، کیفیت پایین وسایط نقلیه و ایاب ذهاب دانشجویان،  عدم امکانات رفاهی مناسب و درخور و در شان شهروندی دانشجویان، واگذاری فضاها و امکانات دانشگاهی به نهادها و سازمان‌هایی بیرون از دانشگاه، واداشتن دانشجویان، همگی باعث یک نارضایتی عمومی در بین دانشجویان شده است و وقت آنست که این وضعیت پایان بگیرد.
  3. بیکاری در سطح عمومی و در سطح فارغ التحصیلان دانشگاهی بیداد میکند. آسیب های اجتماعی ناشی از بیکاری هر روز با شتاب بیشتری افزایش می یابد. وقت آنست که جدی تر از دولت و نظام حاکم بخواهیم، مدیریت بهینه ای جهت اشتغال جویندگان کار و فارغ التحصیلان در پیش بگیرد. دولت به عنوان نهادی که دسترسی مستقیم به منابع و امکانات جامعه را دارد موظف است تمهیداتی باندیشد که عدالت شغلی را برای آحاد جامعه و فارغ التحصیلان فراهم نماید. نهادها و سازمانهای اجتماعی باید بر اساس تخصص و تحصیلاتی که دانشجویان کسب می کنند به آنها شغل اختصاص دهند. سیاست خصوصی سازی باید پایان بگیرد و امکانات بازار کار و صنعت باید در اختیار عموم جامعه قرار بگیرد نه در اختیار بخشی از اقلیت های جامعه. دیگر وقت آن رسیده است که نهادهای مسول زمینه های بروز افسردگی و اعتیاد و خودکشی و تن فروشی را از بین ببرند. وقت آن رسیده است که جوانان و فارغ التحصیلان، آینده ای روشن برای خود متصور باشند و مجبور به ترک و فرار از کشور نشوند.
  4. افزایش حقوق و دستمزدها تا بالای خط فقر یکی خواست عمومی جامعه و نیز مطالبه ما دانشجویان و اساتید و کارکنان دانشگاه ها است. لغو قوانین کار که دست کارفرمایان را برای بهره کشی هر چه بیشتر از کارگران و کارکنان باز میگذارد باید صورت بگیرد.
  5. ما خواهان پایان دادن به نگاه ابزاری و مالی به دانشجویان توسط سیستم آموزشی، دانشگاه و برخی اساتید هستیم. باید با سوءاستفاده‌های علمی از دانشجویان بصورت جدی مقابله شود. ما خواهان توقف خواسته اساتید از دانشجویان برای ثبت اسم استاد در مقالات تولید شده توسط دانشجو هستیم. ما خواهان اخراج اساتیدی هستیم که از دانشجویان در قبال دادن سوال امتحانی و نمره حتی اگر خود دانشجو ممتاز باشد مطالبه کادو و سکه طلا و ... می کنند. و نیز خواهان مبارزه با مقاله فروشی و پایان نامه فروشی در مقاطع مختلف تحصیلی که اغلب توسط برخی اساتید ترویج شده، هستیم.
  6. ما خواهان پایان دادن خدشه دار کردن منزلت اجتماعی و شخصیت دانشجویان و کارکنان و اساتید دانشگاه ها و خشونتهای سیستم آموزشی در حوزه امنیتی و حراستی، از نظر تحمیل نوع خاص ایدئولوژی، تفکر و سبک زندگی، هستیم. خشونتهای سیستم آموزشی چه در حوزه امنیتی و حراستی، برای تحمیل نوع خاص پوشش هم یکی از دغدغه های اصلی دانشجویان بخصوص دانشجویان دختر شده است که باید پایان بپذیردو ما خواهان پایان دادن نگاه نابرابر و تبعیض آمیز در زمینه پوشش، و خواهان ارزش گذاری بر مبنای شخصیت و هویت انسانی هستیم.
  7. در زمینه تخصیص رشته های دانشگاهی بر اساس نیازمندی های جامعه سیاست درستی طرح و اجرا نمی شود و بخش عظیمی از سرمایه های جامعه و خانواده ها جهت رشته ها و مفاد درسی صرف می شود که اساسا ضرورتی برای کلیت جامعه ندارند. دروس عمومی اجباری، مفاد درسی بی ربط و هزینه بر و وقت تلف کن باید از رشته های دانشگاهی حذف گردد. لذا ما خواهان اتخاذ تصمیماتی درست بر مبنای تاسیس و گسترش رشته ها و مفاد درسی هستیم تا سرمایه های اقتصادی مستقیما برای تربیت سرمایه های فرهنگی در چرخه اجتماع وارد شوند. ضمن اینکه سرمایه های اقتصادی باید در راستای ارتقای سطح علمی اساتید و دانشجویان در جهت رفع وضعیت رکود دانش جامعه بکار گرفته شود.
  8. تبعیض جنیستی در دانشگاهها بیداد میکند. تفکیک جنسیتی نه تنها باعث گسترده تر شدن این نوع تبعیض شده، بلکه نگاه جنسیتی به دانشجویان دختر را تقویت میکند. تا جائیکه برخی از اساتید از دانشجویان انتظار بهره مندی جنسی در قبال دادن نمره دارند. لذا ما میخواهیم تفکیک جنسیتی در دانشگاه و فضاهای عمومی دیگر لغو شود و اساتیدی که به دانشجویان دختر به چشم کالای جنسی نگاه می کنند اخراج و تنبیه شوند.
  9. ما خواهان ممنوعیت کار حرفه ای برای کودکان و نوجوانان زیر15 سال و پایان دادن به اشکال گوناگون تبعیض و سواستفاده از کودکان درهرسطح و کاربست اکید اصل تحصیلات اجباری برای همه کودکان و نوجوانان، منع خشونت در خانواده و جامعه علیه آن ها هستیم.
  10. ما اعلام می کنیم که خواهان برابرى کامل حقوق همه افراد جامعه، صرفنظر از جنسيت، مذهب، مليت، نژاد، ارزشهای قومی و بومی و تابعيت، در سطح حقوق شهروندی، تحصیل و استخدام و رفع هر گونه اشکال تبعیض قانونیهستیم.
  11. ما خواهان برابرى کامل و بى قيد و شرط زن و مرد در همه عرصه های زندگی سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و خانوادگی هستیم. زنان به عنوان نیمی از جامعه یکی از فرودست ترین اقشار جامعه در عرصه اقتصادی و بی حقوق ترین از لحاط حقوق شهروندی هستند که وقت آن رسیده این وضعیت را تغییر دهیم.
  12. حفاظت از محیط زیست، تلاش برای پایان دادن به بحران فاجعه بار زیست محیطی در ایران، مبارزه با آلودگی محیط زیست و مقابله با نابودی طبیعت امروز برای ما ضروری است.

مطالبات ما گره خورده به مطالبات اکثریت جامعه است. مطالبات ما ارتباط مستقیم به وضعیت اقتصادی در جامعه دارد و تا به حال عملکرد سیاست گذاران و مدیران و مسولان نشان داده اند که همگی موجب تنگ تر شدن حقله فشار معیشتی و تحصیلی بر اکثریت جامعه بوده است. وقت آن رسیده که ما خواهان پایان گرفتن این وضعیت باشیم.

جمعی از دانشجویان، اساتید وکارکنان دانشگاه های استان مرکزی

اردیبهشت 1396


اتحادیه آزاد کارگران ایران تاریخ: 30/7/1396 تماس با ما: k.ekhraji@gmail.com
استفاده از اخبار و مطالب این سایت با ذکر منبع آزاد است www.ettehadeh.com