به سايت اتحاديه آزاد کارگران ایران خوش آمديد

اخبار کارگری از دیگر سایتها - از لا به لای روزنامه ها 4 مرداد 96

مطالبات انباشته کارگران فاریاب ، سوختگی شدید کارگران سیمان خوزستان، اخراج 15 کارگر فولاد خوزستان ،ادامه اعتصاب کارگران گروه ملی صنعتی فولاد ایران و...

کارگران معدن امین یار فاریاب صبر زیادی به خرج داده‌ند/مطالباب مزدی کامل پرداخت شود

دبیر خانه کارگر کرمان می‌گوید کارگران معدن فاریاب مطالبات مزدی پرداخت نشده دارند و باید آنها را به صورت کامل دریافت کنند. کارفرما نیز در پایان این اعتراض‌ها اعلام کرد قسمتی از مطالبات کارگران پرداخت شده است.

«عباس کاربخش» اظهار داشت: حدود ۱۰۰ نفر از کارگران این معدن تاکنون صبر زیادی در خصوص پرداخت نشدن مطالبات خود به خرج داده‌اند و عمیقا احساس می‌کنند که از صبر آنها بهره‌برداری شده است.

کاربخش افزود: کارگران معدن امین یار فاریاب در اعتراض به این مسئله روز شنبه تجمع صنفی برگزار کرده بودند اما باید گفت که آنها بسیار متین هستند و وقتی اعتراض می‌کنند حتما کارد به استخوانشان رسیده است.

وی در ادامه با بیان اینکه کارگران معدن امین یارفاریاب از گذشته مشکلاتی در پرداخت دستمزدهایشان داشته‌اند، تصریح کرد: از این رو پرداخت نشدن مطالبات مزدی آنها خبر تعجب برانگیزی نیست و تازگی هم ندارد و کارفرما باید در این خصوص پاسخگو باشد.

شنبه هفته گذشته ۲۸ مرداد رسانه‌ها با انتشار خبری در خصوص تجمع کارگران معدن امین یار فاریاب در محل کار اعلام داشتند که حدود ۱۰۰ نفر از  کارگران این معدن ۶ ماه مطالبات مزدی دارند.

مطابق این گزارش‌ها کارگران معدن فاریاب گفته‌اند که کارفرما به مسئولان فرمانداری تعهد داده است مطالبات آنها را روز (یکشنبه/۲۹ مرداد) پرداخت کنند با این حال در این خصوص "خلف وعده" صورت گرفت.

کارگران معدن سنگ کرومیت فاریاب اسفند ماه سال گذشته نیز یک تجمع صنفی برگزار کرده بودند که با وساطت فرماندار بر سر کار خود بازگشتند.

در عین حال یک نفر از مقام‌های مسئول در معدن فاریاب در رابطه با پرداخت مطالبات کارگران و بازگشت آنها به سرکار پس از تجمع روز شنبه گفت: کارگران بدون هیچ تنشی از روز یکشنبه سر کار خود بازگشتند و دو ماه از مطالبات آنها که مربوط به فرودین و اردیبهشت ماه سال جاری می‌شود، پرداخت شده است.

وی افزود: همچنین چنه هفته پیش مبلغ ۵۰۰ هزار توام به هر کارگر به صورت علی‌الحساب پرداخت شده است و الباقی مطالبات نیز پرداخت می‌شود و به کارگران اطمینان داده‌ایم که از این بایت جای نگرانی نیست

.

امروز اتفاق افتاد؛

هشت نفر از کارگران کارخانه سیمان خوزستان در رامهرمز بر اثر ریختن مواد داغ کوره دچار سوختگی شدید شدند. حال یک نفر از از مصدومان وخیم گزارش شده است.

به گزارش ایلنا، هشت نفر از کارگران کارخانه سیمان خوزستان در رامهرمز امروز (چهارشنبه/۴ مرداد) بر اثر ریختن مواد داغ کوره دچار سوختگی شدید شدند.

« بختیاری»  رییس کارخانه سیمان خوزستان با اعلام این خبر به رسانه‌ها گفت؛ کارگران سریعا توسط پرسنل بهداشت کارخانه و اورژانس راهی بیمارستان مادر رامهرمز شدند و حال یکی از مصدومان وخیم گزارش شده است.

«شهیار میرخشتی» رئیس مرکز اورژانس و فوریت‌های پزشکی خوزستان گفته است؛ این حادثه ساعت ۱۲:۵۰ امروز (۴ مردادماه) به علت ریختن مواد داغ در کوره در کارخانه سیمان خوزستان در رامهرمز رخ داد و بر اثر این حادثه یک نفر دچار ضربه مغزی و هفت نفر دچار سوختگی شده‌اند.

وی افزود: شش نفر از مصدومان سوختگی به بیمارستان سوانح و سوختگی آیت‌الله طالقانی اهواز انتقال یافتند و یک نفر که حال وخیمی داشت و دچار ضربه مغزی شده بود، به بیمارستان گلستان اهواز منتقل شد. همچنین یک مصدوم دیگر به بیمارستان رامهرمز منتقل شد.

اسامی حادثه‌دیدگان به شرح زیر است:

۱) کورش بهوندی

۲)سیاوش کریمی

۳)عابد حسین‌زاده

۴)شهریار کمایی

۵)احسان بیرانوند

۶)ایرج نصیری

۷)کریم زمانی

۸)میلادموسوی

 

وزارت کار ژاپن فهرست کارفرمایان متخلف را منتشر کرد/اضافه‌ کار بیش از اندازه عامل خودکشی

وزارت کار ژاپن فهرستی از کارفرمایانی را منتشر کرده است که کارمندان خود را بیشتر از ساعت قانونی اضافه کار، به کار واداشته‌اند. به گفته کنشگران جامعه مدنی و فعالان حقوق بشر، ژاپنی‌ها بیش از ۱۰۰ ساعت در هفته اضافه کاری می کنند.

به گزارش ایلنا، وزارت کار ژاپن فهرستی از کارفرمایانی را منتشر کرده که کارمندان خود را بیشتر از ساعت قانونی اضافه کار، به کار واداشته‌اند.

در قانون کار ژاپن تنها ۱۰۰ ساعت اضافه کار در هفته مجاز شمرده شده است اما کارفرمایان ژاپنی بدون توجه به الزمات قانونی کارگران و کارمندان خود را گاها به انجام ۱۵۰ ساعت اضافه کار وادار می‌کنند.

کارگران ژاپنی که در خطوط تولید شرکت‌های خودروسازی کار می‌کنند بیش از سایر کارگران به کار واداشته می‌شوند به گونه‌ای که برخی از آنها قادر نیستند که برای خوابیندن به منزل بروند و ترجیحا به علت بعد مسافت شب را در محل کار به صبح می‌رسانند.

در هفته‌های گذشته خبری منشر شد که یک کارمند زن ژاپنی که در یک شرکت تبلیغاتی کار می‌کرد به علت خستگی بیش از حد و چند شب نخوابیدن خودکشی کرده است. وی در نامه‌ای  به مادر خود گفته بود که ای کاش می‌توانست کار کمتری انجام دهد.

در عین حال وزارت کار ژاپن به دنبال ارسال لایحه‌ای به پارلمان این کشور است تا اضافه کار هفتگی را کاهش دهد. دولت ژاپن ازسوی افکار عومی تحت فشار است تا آمار خودکشی کاهش یابد. ژاپن یکی از بالاترین آمارهای خودکشی را در جهان دارد.

 

در شهرستان ماهشهر اتفاق افتاده است؛

۱۵ کارگر فولاد خوزستان در بندر امام خمینی تعدیل شدند

منابع خبری ایلنا از تعدیل دستکم ۱۵ کارگر با سابقه کارخانه فولاد خوزستان در بندر امام خمینی با اتمام قرارداد کار خبر می‌دهند.

منابع کارگری ایلنا در بندر امام خمینی می‌گویند: اخیرا نزدیک به ۱۵ کارگر شاغل در یکی از مجموعه‌های کارخانه «فولاد خوزستان» که در اسکله بندر امام خمینی قرار دارد، به دلیل اتمام قراردادهای کار خود تعدیل شده‌اند.

برپایه این اطلاعات، کارفرمای این کارگران در راستای کاهش هزینه‌های خود از ابتدای مرداد ماه از تمدید قراردادهای کارگران خودداری و آنها را به بیمه بیکاری معرفی کرده است.

کارگران مذکور بین ۶ تا ۲۴ سال سابقه کار دارند و از قرار معلوم پس از بیکار شدن اجتماعاتی را مقابل فرمانداری ماهشهر برپا کرده‌اند.

آنها که خواهان بازگشت به کار خود هستند، می‌گویند: با این سابقه شغلی، دیگر شانسی برای یافتن شغل مجددی که بتواند تامین‌کننده هزینه‌های خانواده  باشد، نداریم.

به نقل از منابع ایلنا گفته می‌شود؛ هنوز ۹ کارگر دیگر در این قسمت از کارخانه فولاد خوزستان مشغول کارند اما تعدیل‌های اخیر باعث شده تا نگران امنیت شغلی خود باشند.

در خصوص علت این اخراج گفته می‌شود کارگران موردنظر در قسمتی از اسکله بندر امام خمینی برای تخلیه سنگ آهن وارداتی اختصاص داشت، اشتغال داشتند اما پس از آنکه مدیریت کارخانه فولاد خوزستان تصمیم گرفت تا سنگ آهن مورد نیاز خود را از بازارهای داخلی تهیه کند، حضور آنها غیرضروری تشخیص داده شده است.  

 از قرار معلوم اخراج این کارگران که تا پیش از این به عنوان جوشکار، بنا، انباردار و تنظیفات مشغول به کار بودند، واکنش «علی گلمردای» نماینده شهرستان ماهشهر، امیدیه، هندیجان و بندر امام در مجلس شورای اسلامی را به دنبال داشته است.

گلمرادی در این خصوص به ایلنا گفته است: شرکت فولاد باید این کارگران را به کار برگرداند تا خانواده‌های آنها با مشکلات معیشتی مواجه نشوند.

به گفته وی، چنانچه تغییر رویکرد فولاد در حمل سنگ‌آهن از اسکله امام خمینی  بخواهد باعث به خطر افتادن موقعیت شغلی کارگرانی شود که سالها در این مجموعه فعال بوده‌اند، مسئله به صحن مجلس کشانده خواهد شد.

 

 

ادامه اعتصاب کارگران گروه ملی صنعتی فولاد ایران برای ششمین روزمتوالی

روزسوم مردادماه، اعتصاب کارگران گروه ملی صنعتی فولاد ایران برای ششمین روزمتوالی دراعتراض به عدم پرداخت  حقوقشان ادامه پیداکرد.

براساس گزارشات منتشره، کارگران معترض گروه ملی صنعتی فولاد ایران  نسبت به صحبت‌های مدیرعامل این شرکت درباره آنچه که فعال بودن برخی خطوط تولید این کارخانه و پرداخت حقوق کارگران عنوان کرده بود واکنش نشان دادند.

در پی اعتصاب پنج روزه کارگران گروه ملی صنعتی فولاد ایران، ایرنا مصاحبه‌ای با حمید محمودی، مدیرعامل گروه ملی فولاد انجام داد که وی اعلام کرد حقوق‌ سه ماه نخست امسال کارگران این گروه، پرداخت شده و خط فولاد سازی آن فعال است.

درهمین رابطه یکی از کارگران گروه ملی فولاد اظهارکرد: خبر راه اندازی خط فولاد سازی این شرکت کذب است و این خط فعال نیست و حقوق کارگران نیز از فروردین تاکنون پرداخت نشده است.

وی که خواست نامش فاش نشود بیان کرد: کارگران وعده‌های زیادی شنیده‌اند که عملی نشده‌اند به خاطر همین دیگر نمی‌توانند به حرف مدیرعامل اعتماد کنند.

وی اظهارکرد: نیمی از مشکلات این شرکت داخلی است.

همچنین تعدادی از کارگران گروه ملی نیز اظهار کردند: صحبت‌های مدیر عامل درباره پرداخت حقوق کارگران صحت ندارد و آنها چندین ماه است که حقوقی دریافت نکرده‌اند همچنین هم اکنون این شرکت تولیدی هم ندارد و خطوط تولید آن متوقف است.

 

تجمع اعتراضی کارگران کارخانه چوب و فلز اردکان نسبت به بلاتکلیفی شغلی ومعیشتی مقابل فرمانداری

روزسوم مرداد ماه، کارگران کارخانه چوب و فلز اردکان(چوفا) دراعتراض به بلاتکلیفی شغلی و عدم پرداخت 6ماه حقوق وعیدی سال جاری،دست به تجمع مقابل فرمانداری اردکان زدند.

به گزارش یک منبع خبری محلی کارگران معترض گفتند: وقنی که موقع رای گیری بود همه مسئولین در بین مردم بودند اما حالا پیدایشان نمی شود، حتما باید خیابان را ببندیم یا لاستیک آتش بزنیم که کسی پاسخگوی حق و حقوق ما باشد؟

کارگران  خطاب به مسئولین شهر،نماینده و اعضای شورا گفتند، آخر کدام نانوایی و سوپر لبنیاتی و درمانگاهی برای دریافت مزد و پول خود 9 ماه صبر می کند؟ اگر شما می دانید که چه کسی می تواند 9 ماه پای حقوق نداشته ما صبر کند لطفا ما را به او معرفی کنید.

برای پرداخت پول آب و برق مجبور به قرض از اقوام و دوستان هستیم. زن و بچه های ما چند وقتی است که جز آب سرد در یخچال چیز دیگری نمی بینند و سفره هایمان خالی است.

یکی از کارگران ادامه داد: هر روز می گویند جلسه داریم، منتظر وام هستیم و وعده های سرخرمن می دهند، این وعده ها برای ما پول و برای زن و بچه هایمان غذا نمی شود.

به گفته کارگران 15 نفر به کارخانه بازگشته و مشغول به کار شده اند اما ما بقی کارگران با سابقه کار طولانی و بعضا تا 20 سال همچنان بیکار و بدون حقوق و بلاتکلیف مانده اند.

 

تجمع کارگران اخراجی کارخانه فولاد خوزستان برای بازگشت بکار

روز (2مرداد)، کارگران اخراجی کارخانه فولاد خوزستان همزمان حضورنماینده مجلس در مقابل اداره ورزش و جوانان دست به تجمع مقابل این اداره زدند وخواستاربازگشت بکارشدند.

امروزایلنا درهمین رابطه نوشت،۱۴ کارگر پیمانکار خدمات شرکت فولاد خوزستان در بندر امام از کاراخراج شدند.این کارگران که هر کدام از ۱۰ تا ۲۵ سال سابقه‌ کار دارند.

عصر روز گذشته، این کارگران با حضور در مقابل اداره ورزش و جوانان که علی گلمرادی نماینده مجلس به همراه هیئتی از شرکت عملیات غیر صنعتی صنایع پتروشیمی حضور داشت،تجمع کرده وخواهان بازگشت بکارشدند.

 

جان باختن کارگرکارخانه داروسازی رشت براثر مسمومیت دارویی

عصر روز3مرداد، یک کارگر34 ساله کارخانه داروسازی رشت هنگام تمیزکاری و شستشوی دستگاه دارو سازی دچار مسمومیت دارویی شد وجانش را ازدست داد.

طبق گزارش مرکز کنترل ۱۲۵ آتش نشانی رشت؛ حادثه مسمومیت و محبوس شدن سه کارگر شرکت داروسازی در ساعت ۱۸:۱۴ دقیقه گزارش شد.

شهرام مومنی معاون عملیات سازمان آتش‌نشانی با بیان اینکه این حادثه در زمان تمیزکاری و شستشوی دستگاه دارو سازی برای یکی از کارگران رخ داده بود، افزود: دو کارگر دیگر نیز بواسطه نجات جان همکارشان به داخل محوطه رفتند که با توجه به مسمومیت دارویی قادر به خروج نشدند.

مومنی با بیان اینکه سریعا آتش‌نشانان بوسیله دستگاه تنفسی نسبت به خارج کردن هر سه مصدوم اقدام کردند، گفت: با توجه به آخرین اخبار دریافت شده یکی از کارگران بعلت مسمومیت شدید دارویی حالش وخیم است.

وی در پایان از بهبودی دو تن دیگر خبر داد و گفت: در محیط کار اول ایمنی و سنجش محیطی امن نخستین گام در جهت پیشبرد صحیح کار خواهد بود.

همین گزارش حاکی است: سه کارگر توسط عوامل اورژانس به مراکز درمانی انتقال یافتندوکارگر۳۴ ساله بعلت شدت مسمومیت در بیمارستان فوت کرد.

 

شک و تردید دولت در ایجاد ۵۰۰ هزار شغل جدید

درحالی که وزارت کار برنامه اشتغال فراگیر را برای ایجاد ۹۷۰ هزار شغل تهیه و ابلاغ کرد که معاون اشتغال ربیعی معتقد است، ظرفیت ایجاد شغل در کشور تنها ۴۵۰ تا ۵۰۰ هزار شغل است و مابقی با مداخله درست در بازار کار امکان پذیر است.

، برنامه ششم توسعه ایجاد سالانه 970 هزار شغل را برای دولت تکلیف کرده است که وزارت کار چندی پیش در راستای این هدف برنامه اشتغال فراگیر را در دستور کار قرار داد.

 اسحاق جهانگیری 7تیر ماه برنامه اشتغال فراگیر در سال 96 را  به تمام دستگاه‌های اجرایی ابلاغ کرد.

بر اساس این برنامه، در بخش کشاورزی 69 هزار شغل، در بخش صنعت – معدن و بازرگانی 254 هزار شغل، در بخش ساختمان 38 هزار و 500 شغل، در بخش گردشگری70هزار و 100شغل، در بخش حمل و نقل 9100 شغل، در بخش ارتباطات و فناوری اطلاعات90 هزار شغل، در بخش خدمات سلامت 60 هزار و 200 شغل، در بخش خدمات فرهنگی و هنری 24 هزار شغل و در سایرحوزه‌های بخش خدمات نیز 37 هزار شغل برای سال جاری هدفگذاری شده است.

در حالی که برنامه اشتغال فراگیر برای 970 هزار شغل است که عیسی منصوری، معاون اشتغال وزیر کار تحقق اشتغال برای 970 هزار نفر را مشروط به  مداخله درست در بازار کارمی داند. با وجود اینکه دولتی ها اعتقاد دارند ظرفیت ایجاد شغل در بازار کار مهیا نیست، برنامه ریزی ها روی کاغذ حکایت از ایجاد 970 هزار شغل دارد.

 معاون اشتغال ربیعی معتقد است که ظرفیت ایجاد شغل در کشور تنها 450 تا 500 هزار شغل است  و ما بقی با مداخله درست در بازار کار امکان پذیر است.

به گزارش تسنیم، تعداد زیادی از کارشناسان بازار کار نقدهای بسیاری را به طرح های اشتغالی دولت داشتند و بیان می کردند که امکان ایجاد این تعداد شغل با شرایط رکود وجود ندارد.  اما دولتی ها با دفاع از طرح های خود وعده ایجاد 970 هزار شغل در سال 96 را سر می دادند که روز گذشته منصوری ایجاد 970 هزار شغل را مشروط به مداخله در بازار کرد، به عبارتی دیگر می توان گفت دولتی ها هم می دانند در رکود شرایط برای اشتغال زایی فراهم نیست اما به منظور فرار از تکلیف قانونی خود مانند سنوات گذشته طرح های اشتغالی و سهمیه بندی در بخش های مختلف را به خوبی روی کاغذ پیاده کرده اند.

 

گرانی ۵ تا ۱۵ میلیونی خودروهای خارجی در بازار/سمندLX ارزان شد

رئیس اتحادیه نمایشگاه داران خودرو گفت: ممنوعیت واردات خودرو توسط شرکت های متفرقه و مشکلات ثبت سفارش خودرو باعث شده تا خودروهای وارداتی ۵ تا ۱۵ میلیون تومان گران شوند.

سعید موتمنی ، با اشاره به اینکه ممنوعیت واردات خودرو توسط شرکت های متفرقه و مشکلات ثبت سفارش خودرو باعث شده تا بازار با رشد 3 تا 5 میلیونی قیمت خودروهای وارداتی روبه رو شود، اظهارداشت: در حال حاضر قیمت سراتو از 141 میلیون تومان به 146 میلیون تومان و النترا از 145 میلیون تومان به 150 میلیون تومان رسیده است.

وی با بیان اینکه قیمت سورنتو هم از 245 میلیون تومان به 260 میلیون تومان رسیده است، افزود: پیش بینی این اوضاع را از چند ماه پیش که قرار شد شرکت های متفرقه امکان واردات خودرو را نداشته باشند داشتم زیرا نمایندگی های رسمی امکان پاسخ دادن به تمام نیاز بازار خودروهای وارداتی را ندارند.

رئیس اتحادیه نمایشگاه داران خودرو در مورد بازار خودروهای داخلی هم گفت: شرکت‌های خودروساز هنوز مجوز شورای رقابت را اجرایی نکرده اند اما بازار همچنان با قیمت دو نرخی خودروها مواجه است. البته باید بگویم تنها خودرویی که طی روزهای اخیر به دلیلی عرضه زیاد ارزان شده سمند ال ایکس است به نحوی که قیمت این خودرو از 31 میلیون 700 هزار تومان به 31 میلیون تومان رسیده است.

 

اجاره ۱۰۰ میلیونی یک کارخانه به ۳ چوپان

کارخانه ۴۳ ساله پارسیلون که زمانی با ۲۰۰۰ کارگر یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان الیاف فیلامینت گرانول پلی آمید بوده است، سالی ۱۰۰ میلیون تومان به چند چوپان اجاره داده شد.

، کارخانه پارسیلون که سال 53 در 8 کیلومتری جنوب خرم‌آباد در زمینی به مساحت دو میلیون و دویست هزار مترمربع تأسیس و با حدود 2000 کارگر به یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان الیاف فیلامینت گرانول پلی آمید تبدیل شده بود، پس از طی فراز و نشیب بسیار در سالهای اخیر و بدهی گسترده بانکی و تعطیلی ، برای چرای گوسفندان به سه چوپان با مبلغ سالانه 100 میلیون تومان اجاره داده شد.

بر پارسیلون چه گذشت؟

پارسیلون یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان الیاف فیلامینت گرانول پلی آمید است که درسال 1353 در 8 کیلومتری جنوب شهر تاریخی خرم‌آباد در زمینی به مساحت دو میلیون و دویست هزار مترمربع تأسیس شد. مساحت بسیار زیاد این کارخانه فضای مساعدی را برای توسعه صنایع وابسته در اختیار این کارخانه گذاشته بود.

پارسیلون به‌عنوان یک کارخانه مادر 400 کارخانه را تغذیه می‌کرد. این کارخانه در سال 1361 با ظرفیت سالانه 14 هزار و دویست تن انواع نخ خام و استرچ و یک هزار تن گرانول پلی آمید 6 به بهره‌برداری رسید.

محصولات پارسیلون در صنایع تکسچر ایزینگ، بافندگی کتن و راشل، گردباف، تولید نخ تور ماهیگیری، جوراب‌بافی، شیلنگ، لاستیک و انواع قطعات پلاستیکی مهندسی مورداستفاده قرارگرفته است.

تأسیسات آب‌رسانی؛ برق‌رسانی، فضای سبز، منازل مشرف‌به کارخانه، مهمانسرای بسیار زیبا، تهویه بسیار پیشرفته، انبارهای بزرگ، امینی بسیار بالا و ... امکاناتی بودند که همگی نوید یک شرکت بسیار موفق را می‌دادند.

ازنظر نیروی کار 1640 نفر در 4 شیفت 8 ساعته کار می‌کردند که اگر تعداد افراد دارای مشاغل موردی را به این رقم اضافه کنیم، تقریباً 2000 نفر در این کارخانه شاغل بودند که هرکدام به‌صورت تقریبی نماینده (سرپرست خانوار یا نان‌آور خانواده) یک خانواده 4 تا 5 نفره بودند که به‌صورت میانگین بین 8 و نیم تا 9 هزار نفر به‌صورت مستقیم از این کارخانه امرارمعاش می‌کردند.

واگذاری مشکوک کارخانه 3.5 میلیارد تومانی با آورده اولیه 400 میلیون تومان!

ساخت چندین مدرسه توسط پارسیلون

پس از انقلاب ، بانک صنعت و معدن تصدی پارسیلون را بر عهده گرفت که در سال 1381 اقدام به تأسیس شرکت آتیه دماوند کرده و کلیه شرکت‌های تحت امر خود را برای واگذاری در چارچوب اصل 44 به این شرکت محول نمود.

در سال 1382 شرکت آتیه دماوند طی قراردادی سهام پارسیلون را پس از 25 سال به بخش خصوصی (یک سرمایه‌گذار به همراه دو تن از شرکای وی) واگذار کرد.

آن‌گونه که در قرارداد آمده است کل قرارداد واگذاری شرکت، 35 میلیارد و 598 میلیون ریال (35.598.481.788) بود که از این 3.5 میلیارد تومان، سرمایه گذران تنها 493 میلیون تومان به‌صورت نقدی تهیه کردند و مقرر شد مابقی (بیش از 3 میلیارد تومان) در 16 قسط پرداخت شود.

ورشکستگی از همان روزهای اول شروع شد

اولین اشکال این قرارداد آورده بسیار کم خریدار بود، اگر 493 میلیون تومان سرمایه را بین این سه سرمایه‌گذار تقسیم کنیم هرکدام از این سه نفر فقط 180 میلیون آورده برای اداره این کارخانه عظیم را داشتند؛ اما مسئله به همین‌جا ختم نشد، از مجموع 16 قسط ذکرشده در قرارداد، تنها یک قسط پرداخت شد. به عبارتی خریدار فقط 11 درصد از کل مبلغ را برای خرید داشت، چه برسد به اینکه سرمایه کافی برای راه‌اندازی و توسعه خط تولید و خرید مواد اولیه را داشته باشد.

حال کارخانه پارسیلون بود و این سرمایه‌گذاران که به گفته شاهدان عینی، همه دیون و مخارج کارخانه را یا از طریق فروش دارایی‌ها و مواد اولیه ذخیره‌شده در انبار و یا از طریق تسهیلات استانی تأمین می‌کردند. از همان شروع واگذاری انبارها جمع‌آوری شدند، قطعات فروخته شد و برخی از واحدهای تولیدی جمع شدند.

با توجه به اینکه مواد خام این کارخانه از ترکیه و کره وارد می‌شد، در زمان تحریم‌های دولت دهم، با نوسانان شدید ارز و افزایش شدید قیمت نفت در بازار جهانی، قیمت مواد اولیه شدیداً افزایش یافت که دیگر توان واردکردن مواد اولیه در سرمایه‌گذار وجود نداشت، به‌این‌ترتیب پارسیلون هرروز به سمت زیان دهی سوق پیدا می‌کرد.

 اما یکی دیگر از عوامل زیان دهی کارخانه این بود که پارسیلون به‌عنوان یک صنعت مادر در نظر گرفته‌شده بود که صنایع تکمیلی و مکمل باید در کنار آن راه‌اندازی می‌شد، اما این طرح‌ها همچون «طرح طایر کورد» به نتیجه نرسید و تنها به یک تابلو و چند فنس و دیوار اکتفا کردند.

کمک‌های میلیاردی در کجا هزینه شد؟

مسئولین استانی بارها حمایت خود را با در اختیار گذاشتن تسهیلات استانی و همچنین صدور مجوز فروش یکی از زمین‌های وابسته به پارسیلون را به مدیریت جدید دادند، این زمین به مبلغ 4 میلیارد تومان برای پرداخت دیون کارخانه فروخته شد و همچنین 48 میلیارد تومان از محل تسهیلات استانی برای کمک به اشتغال و تولید به پارسیلون اختصاص داده شد اما فایده نداشت و پارسیلون باآن‌همه عظمت، به کارخانه‌ای کوچک تبدیل شد که 120 کارگر و کارمند رسمی و تعدادی نیروی قراردادی کار در بخش‌های محدودی از آن کار می‌کردند که از هیچ‌گونه مزایای که قبلاً داشتند، برخوردار نبودند.

داستان غم‌انگیز پارسیلون از زبان استاندار لرستان نیز شنیدنی است، وی می‌گوید: آیا کسی از استاندارهای قبلی سؤال کرده که چرا سرمایه‌گذاری پارسیلون را تحویل گرفته 300 میلیون تومان پول داده، 21 میلیارد پول گرفته، هفت هکتار زمین تحت اختیار قرار داده و یک هزار و 200 کارگر را به 120 کارگر رسانده و تمام تجهیزات را فروخته والان 130 میلیارد تومان بدهکاری ایجاد است.

سرانجام پارسیلون چه شد؟

بعد از تحصن و اعتراض کارگران پارسیلون به دلیل نگرفتن حقوق خود و مشکلات ادامه‌دار این کارخانه ،د در تاریخ 22 آبان ماه 95 استاندار لرستان خبر واگذاری این کارخانه را اعلام کند. به دستور وزیر صنعت قرار شد یک کنسرسیوم از بستانکاران عمده شرکت تشکیل و مطالبات خود را از طریق تملک سهام وصول کنند. در نامه وزیر صنعت و معدن گفته‌شده بود: شرکت سرمایه‌گذاری آتیه دماوند ظرف یک ماه ضمن ایجاد شرکت جدید متشکل از اعضای کنسرسیوم نسبت به انتقال سهام به سهامداران جدید اقدام کند.

بااین‌حال آخرین تحصن کارگران پارسیلون قبل از عید سال 96 بوده است و در حال حاضر تکلیف پارسیلون چندان مشخص نیست و در ماه‌های اخیر برخی از بازنشستگان این شرکت ادعا کرده‌اند که بخشی از مطالبات آن‌ها پرداخت‌نشده و در حال حاضر بخشی از کارخانه راه‌اندازی شده و درآمد صرف محدود کارگران رسمی شرکت می‌شود.

 

مرگ سفره‌اش را از ایوان ایلام برنمی‌چیند

روزنامه ایران در گزارشی با اشاره به سفر به شهری که می‌گویند یک سوم از مردگانش خودکشی کرده‌اند، نوشت: هر روز می‌آمد سر قبر زنش می‌نشست. زنش پارسال خودش را کشته، به خاطر بیکاری شوهرش.

در ادامه این گزارش می خوانیم: یک روز آمده بود تمام عکس‌ها و لباس‌های زنش را سر قبر او چیده بود و بعد آمده بود همین جا توی دستشویی قبرستان، با شلنگ آب خودش را دار زده بود. اتفاقی بود که چند جوان همان موقع آمده بودند برای کارگذاشتن سنگ قبر و توی دستشویی دیده بودنش. وحشت کرده بودند؛ نجاتش دادند. فردایش دوباره آمد نشست سر قبر زنشقبرستان «ایوان» زیر نور کم رمق دم غروب، آرام به نظر می‌رسد. نشسته بر دامنه‌ای با صفا؛ آرامِ آرام. آرامش همان چیزی است که همه دنبالش هستند. گاهی اما تلخ‌ترین و دردناکترین راه را برای رسیدن به آن انتخاب می‌کنند؛ مرگ؛ مرگ خودخواسته، خودکشی. اینجا واژه غریبی نیست. آدم‌ها از شنیدنش تعجب نمی‌کنند. خود شما چند نفر را بین اقوام و آشنایان سراغ دارید که خودشان را کشته باشند؟! حتماً باید فکر کنید. به ذهن‌تان فشار بیاورید تا موردی پیدا کنید. خدا را شکر اگر موردی پیدا نمی‌کنید که برای بیشتری‌ها هم حتماً همین‌طور است. در ایلام اما قضیه فرق می‌کند. وقتی جایی زندگی کنید که رتبه نخست خودسوزی دنیا و رتبه نخست خودکشی ایران را داشته باشد، قطعاً برای یافتن افراد، زیاد به ذهن‌تان فشار نخواهید آورد.

«
برادرم، دختر دایی‌ام، دختر عمویم» اینها در جواب این سؤال. می‌گوید «کسی را سراغ دارید که خودکشی کرده باشد؟» آب را ریخته روی سنگ قبر سفید مرمر و دارد آن را با دست پاک می‌کند. از اهالی ایوان است. همان شهری که می‌گویند بیشترین آمار خودکشی استان ایلام را دارد. مرد جوان چشم‌های روشن‌اش را به نقطه‌ای دور می‌دوزد؛ همان جا که بلوط‌ها با فاصله کمی از هم قرار گرفته و نواری سبز را به وجود آورده‌اند: «برادرم نخستین بار 24 سالش بود که خودکشی کرد، با قرص. نجاتش دادند. بعد از آن دوبار دیگر هم خودکشی کرده به خاطر بیکاری. باز هم نجات پیدا کرد. الان 34 سالش است؛ افسرده و بیکار. اینجا مردها به خاطر بیکاری و بی‌پولی خودشان را می‌کشند، زن‌ها هم یک جور دیگر. دختر دایی‌ام 24 سالش بود، طلاق گرفته بود. برادرهایش دائم سرکوفت می‌زدند که تو طلاق گرفته‌ای و برای ما بد است. قرص خورد و خودش را کشت؛ 3 سال پیش.

دختر عمویم هم از دست شوهرش خودکشی کرد. دو سال و نیم پیش بود. 25 ساله بود. شوهرش می‌خواست زن دوم بگیرد، طاقت نیاورد خودش را حلق آویز کرد. هردویشان همین جا دفن هستند.» قبرهای پلکانی روی دامنه پردرخت، حتماً هرکدام برای خودشان حکایتی دارند. زن، روی سنگ سیاه براق خم می‌شود تا ظرف شکلات را تعارف کند. 60 ساله به نظر می‌رسد؛ گرچه سن آدم‌های اینجا معمولاً کمتر از آن است که به نظر می‌رسد. به زبان کردی قربان صدقه پسرش می‌رود که زیر سنگ سیاه است. تاریخ فوت: 1394. تاریخ تولد: 1362. زن میانسال که کنار او ایستاده، اهل ایوان است. می‌گوید: «اهالی ایوان و روستاهای اطراف مرده‌هایشان را همین جا دفن می‌کنند. پسر این مادر هم مال همین روستای آن طرف جاده بوده. یک قبرستان دیگر هم هست. اما این قدیمی‌تر است. قبرهای این طرف جدید هستند
طرفی که می‌گوید، ضلع شرقی قبرستان «حاجی حاضر» است؛ چند کیلومتر بعد از ایوان. زن سربند سیاهش را مرتب می‌کند و ادامه می‌دهد: «اینجا خیلی‌ها خودشان را می‌کشند. آدم جرأت نمی‌کند بچه نوجوانش را در خانه تنها بگذارد. پسر خودم دوم راهنمایی بود که می‌خواست خودش را بکشد، 15 سال پیش. دیر رسیده بودیم کار خودش را تمام کرده بود. بعد از آن خیلی مراقبش بودیم. اینجا جوان‌ها زیاد خودکشی می‌کنند. همه‌اش مال بیکاری است. هیچ تفریحی ندارند. در کل استان یک سینما پیدا نمی‌شود. بچه‌های ما در عمرشان سینما نرفته‌اند.» تفریح نداشتن، یعنی اینکه جوان‌ها عصر که می‌شود، چندتایی دور هم جمع می‌شوند. کجا؟ دم در خانه‌ها. گاهی قلیانی چاق می‌کنند و این، دیگر آخرِ تفریح‌شان است. مشکل‌شان اما فقط همین نیست؛ از هر که دلیل بپرسید می‌گوید: «بیکاری.» علی می‌گوید: «اینجا قبلاً زن‌ها بیشتر خودکشی می‌کردند. الان مردها بیشتر خودشان را می‌کشند.» لابه لای قبرها دنبال مزار پدربزرگش می‌گردد، پدربزرگ مادری‌اش. جوان است؛ 32 ساله، لیسانسه. خودش «چرداول» زندگی می‌کند. در مسیری مخالف ایوان. هردو شهر از ایلام حدود 40 دقیقه فاصله دارند. در دو جهت مختلف. آنجور که می‌گوید، بارها به خودکشی فکر کرده: «آمار خودکشی اینجا بالاتر است، دره شهر هم همینطور. اینجا جوان‌ها بیشترشان تحصیلکرده‌اند، مردم باهوشی دارد. من خودم لیسانس عمران دارم. به خاطر بیکاری مجبور بودم چند سال وردست کسی کارگری کنم که سواد نداشت. خیلی برایم سخت بود، ناچار بودم. حالا در یک شرکت پیمانکاری کار می‌کنم. مادرم ایوانی است. زبان ایوانی‌ها، کلهر است. یکی از شاخه‌های زبان کردی. اینجا آب و هوای خوبی دارد اما محروم است. امکاناتش از جاهای دیگر کمتر است. تقریباً هیچ امکاناتی ندارد. به اینجا نمی‌رسند. انگار ایوان از روی نقشه محو شده. حتی مسیر عبور زائران را جوری قرار داده‌اند که از اینجا گذر نکنند. در این شرایط تنها کاری که به ذهن خیلی‌ها می‌رسد، خودکشی است. اصلاً خیلی وقت‌ها جوان‌ها که دور هم جمع می‌شوند، وقتی می‌خواهند از هم خداحافظی کنند، به شوخی می‌گویند: خب من بروم خودم را از دره پرت کنم. این شوخی‌ها را بارها عملی کرده‌اند. دوست دوران بچگی خودم چند سال پیش به همین شکل خودش را کشت. درست روز عقدکنانش. روزی که باید بهترین روز زندگی آدم باشد. نامزدش گفته بود من خانه پدرت نمی‌آیم زندگی کنم. او هم چون پول نداشت برای زنش خانه بگیرد، خودش را کشت. اگر جوان‌ها کار داشته باشند، اگر پول داشته باشند، زن می‌گیرند و به زندگی امید پیدا می‌کنند

امید به زندگی همان چیزی است که وقتی نباشد، آدم‌ها به مرگ فکر می‌کنند؛ خصوصاً جایی که مرگ خودخواسته برایشان یک جورهایی به شکل یک سنت قدیمی درآمده. «قبلاً زن‌ها بیشتر خودکشی می‌کردند. حالا اما خودکشی میان مردها بیشتر است. زن‌ها بیشتر خودسوزی می‌کردند. حالا خودسوزی کمتر شده. نه اینکه نباشد.» مرد این را می‌گوید و به سمت بالای قبرستان اشاره می‌کند: «دو تا خواهرم اینجا هستند که به فاصله کمتر از یک سال از هم خودسوزی کرده‌اند. هردو هم به خاطر آزار و اذیت شوهرهایشان. بیست و سه چهار ساله بودند. فاطمه و زهرا.» قبرهای فاطمه و زهرا را نشان می‌دهد؛ با فاصله کمی از هم. «اینجا بیشتر کسانی که خودکشی می‌کنند، زیر 30 سال هستند. آدم‌های مسن‌تر هم داریم که خودکشی کنند. یک پیرمرد 80 ساله بود که خودش را حلق آویز کرد. همان روز از مصالح فروشی طناب گرفته بوده. کسی فکر نمی‌کرده که بخواهد خودش را بکشد. الان بیشتر خودشان را حلق آویز می‌کنند. بعضی‌ها هم با اسلحه خودکشی می‌کنند

مرد جوان خودش هم به خودکشی فکر کرده. 38 ساله است. لیسانس مدیریت دارد. می‌گوید: «خود من اگر درآمد داشته باشم، ازدواج می‌کنم. اینجا خیلی‌ها سن‌شان بالای 40 سال می‌رود و نمی‌توانند ازدواج کنند. مجبورند خودشان را بکشند. بعضی‌ها حتی زن و بچه هم دارند و خودکشی می‌کنند. همسایه خودمان با دو تا بچه خودش را کشت. پولی که برای تهرانی‌ها پول خرد ته جیب‌شان است، برای مردم اینجا زیاد هم هست. طرف آنقدر قرض می‌گیرد که دیگر می‌بیند نمی‌تواند پس‌اش بدهد و چاره‌ای نمی‌بیند جز اینکه خودش را بکشد. حالا این قرضی که می‌گویم فکر نکنید خیلی زیاد است، طرف برای اینکه 10 میلیون قرض داشته، خودش را دار زده. الان جوان‌های ایوان اگر خیلی شانس آورده باشند، عسلویه و بندرعباس مشغول شده‌اند. آنهایی که اینجا هستند بیکارند. خیلی‌هایشان معتاد شده‌اند. از بچه 10 ساله اینجا معتاد داریم تا پیرمرد 80 ساله

**
قبرستان، تفریحگاه مردم اینجاست
سوسوی چراغ مزارها در تاریکی واپسین دقایق غروب، حالتی روحانی به فضا داده است. صدای باد بین درختان می‌پیچد و بوی گیاهان را پخش می‌کند؛ بوی علف و گندم سوخته. خوشه‌های گندمِ پیرامون بعضی سنگ قبرها را سوزانده‌اند تا مزار، پیدا باشد.

کارش در قبرستان است. می‌گوید: «شغلم را دقیق ننویسید، اسمم را هم نیاورید. اینجا کوچک است سریع معلوم می‌شود.» خودکشی برایش کلمه‌ای آشناست. مثل خیلی دیگر از اهالی ایوان و شهرهای دیگر ایلام. مثل همان جوان مهرانی که آستین‌هایش را بالا زد و دست‌هایش را که جای سوختگی‌های عمیق رویشان مشخص بود، نشانم داد و گفت: «یک روز بعد از ظهر در خانه تنها بودم. اعصابم خراب بود؛ پیت بنزین را توی حیاط روی خودم خالی کردم و کبریت کشیدم. همسایه‌ها از بالای دیوار توی حیاط پریدند و نجاتم دادند. کاش نجاتم نمی‌دادند. الان بیکار و بدبختم. مرده بودم راحت می‌شدم. آن موقع 29 سالم بود. خیلی شب‌ها خواب می‌بینم که آتش گرفته‌ام. هراسان از خواب می‌پرم

برای مرد شاغل در قبرستان، خودکشی یعنی رفیق‌اش که تئاتر کار می‌کرد و یک روز قرص خورد و دیگر بیدار نشد. یعنی همان مردی که از عذاب وجدان مرگ زنش، خودش را در دستشویی قبرستان حلق آویز کرد. یعنی پسر همسایه که ورزشکار بود و هیکلی اما عمداً با ماشین کوبید به دیوار و جابه‌جا تمام کرد. خودکشی او را یاد سه رفیقی می‌اندازد که باهم قرار گذاشتند در فاصله یک ماه، یکی یکی خودشان را بکشند و همین کار را هم کردند؛ سم خوردند و حالا در همین قبرستان کنار هم آرمیده‌اند. می‌گوید: «اینجا قرار خودکشی دسته جمعی می‌گذارند. شنیده‌ام که گروه تلگرامی درست می‌کنند و آنجا قرار می‌گذارند که از فلان تاریخ تا فلان تاریخ، خودشان را بکشند. همه‌اش هم از بیکاری و افسردگی. اینجا چند تا کارخانه داشتیم که تعطیل شده. حالا نه اینکه فکر کنید خیلی کارگر داشته، بعضی‌ها با هزار بدبختی ماشین می‌خرند که مسافرکشی کنند، مسافر هم نیست. بعضی‌ها رفتند آلمان پناهنده شدند. اگر مانده بودند، آنها هم خودشان را می‌کشتند. اینجا مثل تبعیدگاه است

تن آدم از شنیدنش می‌لرزد. خودکشی دسته جمعی! قراری عمومی برای مرگ خودخواسته: «می‌خواهند از زندگی انتقام بگیرند انگار. خیلی‌ها هستند که قبلش اعلام می‌کنند که مثلاً فلان موقع می‌خواهیم خودمان را بکشیم. خیلی وقت‌ها جدی‌شان نمی‌گیرند. خودشان را می‌کشند. تمام دردها تمام می‌شود؛ غصه بیکاری و بی‌پولی و سرکوفت بقیه. آخرین‌اش همین 40 روز پیش بود. پسر جوان تحصیلکرده و ورزشکار. قبلش هم یک خانم مسن بود. بچه و نوه داشت. او هم خودش را حلق آویز کرده بود. اصلاً یک سوم این قبرها که می‌بینید، خودشان را کشته‌اند. اینجا آمار سکته هم بالاست. همه‌اش از غصه. نه کار هست و نه تفریح. مردم پنجشنبه و جمعه توی این گرما از دو بعدازظهر می‌آیند توی قبرستان می‌نشینند تا غروب، چون تفریح دیگری ندارند

**
بیشتر خودکشی‌کنندگان جوان بوده‌اند
در ایلام از هرکسی سؤال کنید، چند نفری را سراغ دارد که دست به خودکشی زده‌اند. بالا بودن آمار خودکشی در این استان، بهانه پژوهش‌های مختلف در این رابطه شده که نتایج حاصل از آنها، رابطه مثبت و معنی‌داری بین میزان خودکشی و نرخ بیکاری را در این استان نشان می‌دهد؛ استانی که از نظر موقعیت جغرافیایی، منزوی است و جزو کم برخوردارترین استان‌ها به شمار می‌رود. رتبه اول ایلام در خودکشی در ایران و خودسوزی در دنیا، سبب اجرای طرح پژوهشی «مکان‌یابی خودکشی در استان ایلام» در چند سال گذشته شده است. هدف طرح این بود که با استفاده از اطلاعات خودکشی‌کنندگان ازقبیل سن، جنس، میزان تحصیلات، وضعیت تأهل، وضعیت اشتغال، وسیله مورد استفاده، نتیجه اقدام، محل سکونت، فصل، ماه و روز خودکشی، وضعیت دقیق خودکشی در استان ایلام در سطوح مختلف در قالب نقشه نشان داده شود. بر اساس نتایج حاصل از اجرای این طرح، بالاترین میزان خودکشی در شهرستان‌های ایوان و دره‌شهر و پایین‌ترین میزان هم در دهلران و مهران دیده شد. علی موسی‌نژاد، عضو هیأت علمی دانشگاه آزاد اسلامی ایلام که از مجریان این طرح است در این باره می‌گوید: «میانگین سن اقدام به خودکشی در استان، 25 سال است که البته در شهرستان‌های ایلام، ایوان و آبدانان، میانگین سنی جوانتر است. میانگین تحصیلات اقدام‌کنندگان هم افزایش یافته تا جایی که حتی دارندگان مدارک کاردانی، کارشناسی، کارشناسی ارشد و حتی پزشکی هم سهم عمده‌ای از اقدام‌ها را به خود اختصاص می‌دهند

حساسیت این پدیده تا آنجا پیش رفت که امسال کمیته استانی بررسی وضعیت سلامت روان و پیشگیری از خودکشی در دانشگاه علوم پزشکی ایلام برگزار شد تا شاید راهکارهای مناسبی برای جلوگیری از این پدیده اندیشیده شود. دکتر علی دل پیشه، رئیس دانشگاه علوم پزشکی ایلام اطمینان می‌دهد که این دانشگاه، تمام توان و ظرفیت خود را برای اجرای سیاست‌های ابلاغی وزارت بهداشت در زمینه سلامت روان به کار خواهد گرفت. همچنین در این راستا از توان و ظرفیت مراکزی همچون تحقیقات آسیب‌های روانی و اجتماعی، دانشکده پزشکی و گروه روانشناسی و روانپزشکی دانشگاه برای تحقق اهداف مربوط به پیشگیری از آسیب‌های اجتماعی و روانی به کار گرفته خواهد شد تا از بروز خودکشی در استان پیشگیری شود.

محمدرضا مروارید، استاندار ایلام نیز با تأیید اینکه ایلام بالاترین نرخ خودکشی را در کشور دارد، می‌گوید: «افسردگی، دامنگیر جوانان ایلامی است. البته آمار خودکشی در سه سال اخیر کاهش داشته اما هنوز مواردی داریم

در شهرهای استان ایلام، در مهران و ملکشاهی و چرداول و سیروان، از هرکه در مورد خودکشی پرسیدم، گفتند برو ایوان. ایوان، شهر خوش آب و هوای استان با درختان بلوط که بیش از هرجای دیگر متراکم و پیوسته است، آنقدر قصه‌های غم انگیز دارد که آدم به خیالش هم نمی‌رسد روزهای شادی هم داشته است. تفریح برای جوان‌های ایلامی یعنی همان چند ساعتی که دور هم جمع می‌شوند، حرف‌هایشان زود ته می‌کشد، خیره می‌شوند به مقابل. منظره‌های تکراری، بی‌امید به آینده.

 


اتحادیه آزاد کارگران ایران تاریخ: 26/5/1396 تماس با ما: k.ekhraji@gmail.com
استفاده از اخبار و مطالب این سایت با ذکر منبع آزاد است www.ettehadeh.com