به سايت اتحاديه آزاد کارگران ایران خوش آمديد

اخبار کارگری از دیگر سایتها - از لا به لای روزنامه ها 2 شهریور 96

تجمع کارگران آذرآب اراک جهت عدم پرداخت ماه ها حقوق، اعتراض کارکنان اتوبوسرانی زابل،کارگران پلاسکوبعد از236روزبیکاری: آواره شدیم ...

شماره ای دیگر از سریال تجمعات اعتراضی کارگران کارخانه آذرآب اراک نسبت به عدم پرداخت ماه ها حقوق

روزچهارشنبه اول شهریور، کارگران کارخانه آذرآب اراک برای باری دیگردراعتراض به خلف وعده کارفرما ومسئولان طراز اول استان مرکزی مبنی بر پرداخت مطالباتشان،مقابل دادگستری این استان تجمع کردند.

کارگران کارخانه آذرآب اراک طی ماه های خرداد،تیرومرداد دراعتراض به عدم پرداخت ماه ها حقوقشان دست به اعتصاب،راهپیمایی وتجمعات اعتراضی در محل کارشان،میدان مرکزی شهر ومقابل استانداری مرکزی زدند وهربار بدنبال وعده و وعید کارفرما ومسئولین طراز اول استان مرکزی بطور موقتی به اعتراضشان خاتمه دادند.

این کارگران پیش ازاین اول خردادماه سال جاری درهفتمین روزاعتصابشان دراعتراض به عدم پرداخت3ماه حقوق راهی مرکزشهر اراک شدند ودرمیدان صنعت تجمع کردندوبدنبال وعده پرداخت مطالباتشان طی دوهفته به اعتصابشان خاتمه دادند.

دوهفته بعد ازاین تاریخ،کارگران کارخانه آذرآب بتاریخ16خردادماه بدلیل خلف وعده کارفرما و4 ماهه شدن حقوق معوقه شان مقابل استانداری مرکزی تجمع کردند.

روز25تیرماه کارگران کارخانه آذراب اراک دراعتراض به خلف وعده مجدد کارفرما مبنی برپرداخت مطالباتشان دست به راهپیمایی زدند و دوباره راهی مرکزشهر اراک شدند تا اعتراضاتشان رادرسطح گسترده تری بنمایش بگذارند.ساعت‌ها حضور کارگران در میدان شهدای اراک،همچون گذشته و اعتراضات قبلی این کارگران هیچ مسئولی به خود زحمت حضور نداد، این بار هم هیچ مسئولی در این تجمع برای صحبت با کارگران حاضر نشد تا انکه در نهایت فرماندار اراک به میان این کارگران آمد و با سخنانی روتین و تکراری سعی به گفتاردرمانی کرد.

روز شنبه31تیرماه، کارگران کارخانه آذرآب اراک درادامه اعتراضاتشان نسبت به عدم پرداخت 5ماه حقوق،بازهم مقابل استانداری مرکزی تجمع کردند وبدنبال وعده و وعیدها مبنی بر پرداخت مطالباتشان بطورموقتی به اعتراضاتشان خاتمه دادند.

این کارگران روز15مرداد، دراعتراض به توخالی در آمدن وعده های کارفرما ومسئولین طراز اول استان مرکزی مبنی بر پرداخت مطالباتشان وتعلیق یکی ازهمکاران معترضشان از کار، دست به تجمع زدند.

روزچهارشنبه اول شهریور، کارگران کارخانه آذرآب اراک برای باری دیگر دراعتراض به خلف وعده کارفرماو مسئولان طراز اول استان مرکزی مبنی بر پرداخت مطالباتشان،مقابل دادگستری این استان تجمع کردند.

تجمع  این کارگران اینبار با قول مساعد صالحی معاون دادستان اراک مبنی برگفتگو با مدیرعامل این کارخانه و پرداخت مطالبات کارگران پایان یافت.

درهمین رابطه،معاون سیاسی استاندار مرکزی گفت: مشکل ایجاد شده به جهت عدم انجام تعهدات توسط مدیرعامل شرکت آذراب است.

وی افزود: سه هفته پیش دادستان اراک به جهت رفع مشکلات کارگران با "پرنا" مدیرعامل و دو عضو هیات مدیره آذراب جلسه‌ای برگزار کرد که توافقاتی در این جلسه صورت گرفت، اما متاسفانه مدیرعامل نسبت به انجام تعهدات حاصل از این جلسه عمل نکرده است و همین عامل اعتراض دوباره کارگران را موجب شده است.

حسن بیگی اضافه کرد: براین اساس کارگران امروز در مقابل دادگستری تجمع کرده و خواهان رسیدگی دادستان به این مهم و الزام مدیرعامل به انجام توافقی هستند، که امضا کرده است.

وی ادامه داد: توافقات انجام شده نوعا شامل پرداخت حقوق و معوقات کارگران است و غیر از این مشکلی وجود ندارد، مدیران و کارگران آذراب از سه تا 5 ماه حقوق معوقه دارند.

وی با تاکید بر اینکه رکود شامل حال آذراب نشده است، افزود: براساس بررسی انجام شده این شرکت بیش از 300 میلیارد تومان قرارداد بسته و شرکت در حال فعالیت البته با ظرفیت پایین است.

 

عدم پرداخت 4ماه حقوق،5سال عیدی ومطالبات دیگر کارکنان اتوبوسرانی زابل

تنبیه چند کارگر معترض!

4ماه حقوق،5سال عیدی ومطالبات دیگر کارکنان اتوبوسرانی زابل پرداخت نشده است.

یکی از کارکنان اتوبوسرانی زابل: چند وقت قبل که برای مطالبه حق خود اعتراض کردیم چند نفر را تنبیه کردند به همین دلیل در حال حاضر همه سکوت کرده اند.

به گزارش یک منبع خبری محلی،طبق گفته کارکنان اتوبوسرانی زابل از اردیبهشت ماه تاکنون هیچ گونه حقوقی به آنان پرداخت نشده و این موضوع در شهری مثل زابل که حتی کاری در حد کارگری هم پیدا نمی شود سبب بروز مشکلات فراوان کارکنان این سازمان شده است.

امروزه هزینه های زندگی آنچنان بالا رفته که در صورت تاخیر حتی چندروزه پرداخت حقوق،خانواده ها را با مشکلات زیادی مواجه می کند مخصوصا در شهر زابل که بساط میهمانی و رفت و آمد به خانه یکدیگر همیشه برپاست.

ریزگردها در منطقه سیستان سبب بروز انواع بیماری ها و تضعیف سیستم ایمنی خانواده ها نسبت به قبل شده به طوری که انواع بیماری های چشمی، تنفسی و قلبی را می توان در خانواده های سیستانی مشاهده کرد بنابراین احتمال بیماری در هر لحظه در این خطه وجود دارد و اگر خانواده ای از نبود پول در رنج باشد به طور حتم توانایی درمان و بهبود بیماری را نخواهد داشت بنابراین عدم پرداخت حقوق کارکنان اتوبوسرانی به شدت زندگی را برای آنان سخت کرده است.

یکی از کارکنان اتوبوسرانی زابل که خواهان عدم افشای نام خود بود گفت: فروردین آخرین حقوقی که کارکنان اتوبوسرانی دریافت کردند می باشد و پس از آن هیچ گونه حقوقی تاکنون دریافت نکرده اند.

وی افزود: پرسنل اتوبوسرانی که حدود هفتاد نفر می باشند علاوه بر عدم دریافت پنج سال اضافه کاری عیدی و پاداش ۱۳۹۵ را نیز دریافت نکرده اند و این موضوع طلب چندمیلیونی را برای هر کدام رقم زده است.

وی ادامه داد: متاسفانه علاوه بر عدم پرداخت حقوق پرداخت بیمه هم به دست فراموشی سپرده شده به طوری که اگر با این بی پولی خود یا فرزندانمان مریض شود باید ازاد و بدون دفترچه بیمه ویزیت شویم در حالی که تنها دلخوشی ما در این ایام بی پولی بیمه بود که این هم از ما دریغ شده است.

وی در پایان اظهار کرد: در این مدت از همه دوستان و آشنایان قرض گرفتیم اما دیگر روی قرض گرفتن از دیگران را نداریم و با هر مکافاتی است سعی می کنیم از طریق یارانه امرارمعاش کنیم هرچند آن هم صرف هزینه آب و برق و خرید گاز می شود.

یکی دیگر از کارکنان اتوبوسرانی نیز گفت: به منظور احقاق حقوق کارکنان اتوبوسرانی بارها مسئول سازمان به شهرداری مراجعه کرده اما شهردار هم فقط امروز و فردا می کند اما هنوز فردا نرسیده است.

وی افزود: چند وقت قبل که برای مطالبه حق خود اعتراض کردیم چند نفر را تنبیه کردند به همین دلیل در حال حاضر همه سکوت کرده اند.

راننده سازمان اتوبوسرانی خاطرنشان کرد: وضعیت اتوبوس ها رضایت بخش نیست به طوری که بیشتر آن ها خراب است و همیشه وعده خرید اتوبوس جدید را می دهند اما هیچ گاه این وعده ها عملی نمی شود.

وی بیان کرد: دیگر رمق زندگی و کار کردن نداریم به طوری که صبح ساعت ۶ سرکار می آییم موقع برگشت وقتی با زن وبچه هایمان روبه رو می شویم از خجالت آب می شویم.

وی تاکید کرد: دوروز دیگر مدارس باز می شود به خدا حتی توان خرید یک کفش را نداریم مسولین که حقوق بالا می گیرند و ما کارگران همیشه با نداری مواجه هستیم.

 

کارگران پلاسکوبعد از236روزبیکاری: آواره شدیم

در حالی ۲۳۶روز از حادثه پلاسکو می‌گذرد که هر روز وضعیت ۳۰۰۰ کارگری که سال‌ها در این ساختمان کار می‌کردند وخیم‌تر می‌شود. بسیاری از این کارگران یا دستفروشی می‌کنند یا بیکارند و یا بیمه بیکاری دریافت می‌کنند.

۲۳۶ روز از حادثه تلخ آتش‌سوزی و تخریب ساختان پلاسکو می‌گذرد. اگرچه هشتم بهمن ماه سال گذشته خاتمه آواربرداری ساختمان پلاسکو اعلام شد اما این تازه آغازی بود برای دربه‌دری بیشتر کسانی که برای مدتی که می‌توان آن‌را یک عُمر نامید در طبقات مختلف این ساختمان کار می‌کردند.

در طی این مدت هر از گاهی صدای اعتراض و تجمع کسبه اجاره‌نشین و مالکان ساختمان پلاسکو در رسانه‌ها بلند می‌شود اما در این میان تاکنون از قشری که با کار روزانه خود پلاسکو را اداره می‌کرد، کمتر خبری شنیده شده است؛ کارگران ماهری که تا روز ریزش پلاسکو در جای جای این ساختمان شاغل بودند و از فردای این اتفاق به بیکارانی تبدیل شدند که برای تغییر سرنوشت خود چاره‌ای نمی‌بینند جز آنکه منتظر وقوع معجزه بمانند.

در ساختمان پلاسکو تا روزی که دائر بود، دست‌کم سه هزار کارگر در نزدیک به  ۶۰۰ واحد کارگاهی و تجاری مشغول کار بودند، در جریان حادثه آتش‌سوزی، قسمت جنوبی پلاسکو تخریب و در نتیجه تمامی فعالیت‌ها در این ساختمان متوقف شده و درست از همین زمان است که دیگر هیچ‌کس از سرنوشت آنهایی که زمانی در پلاسکو کار می‌کردند، خبری ندارد حتی دوستان و همکارانشان.

در ادامه این گزارش با تعدادی از این آوارگان گفت‌وگویی انجام داده‌ایم که از وضعیت نابسامان زندگی خود بعد از روز واقعه می‌گویند.

اگر کار سراغ داری حتما خبرم کن/ گاهی هزار تومان هم درآمد ندارم

«فاضل» یکی از کارگران ساختمان نابود شده پلاسکو است که شماره تلفنش را به واسطه یکی از کسبه خیابان جمهوری بدست می‌آوریم، به ایلنا می‌گوید: «همه ما پس از حادثه‌ای که برای پلاسکو پیش آمد آوراه شده‌ایم. چند روز بعد از حادثه چون پولی نداشتم، اتاقی که در تهران اجاره کرده بودم را به مقصد خانه پدری در اسلامشهر ترک کردم ولی اینجا هم هیچ خبری نیست. بسیاری از روز‌ها حتی نمی‌توانم هزار تومان درآمد داشته باشم

فاضل که در جریان فاجعه پلاسکو به غیر کارش، یکی از بستگانش را نیز از دست داده، ادامه می‌دهد: «من به همراه برادر و پسرعمه‌ام که در حادثه پلاسکو جان خود را از دست داد، حدود ۱۵ سال پیش به تهران آمدیم. من با چرخ بار‌ها را جابه‌جا می‌کردم و با پرداخت ماهیانه ۴۰ هزار تومان خودم را بیمه کرده بودم ولی حالا که به آینده نگاه می‌کنم هیچ امیدی به ادامه زندگی ندارم».

او در مورد وضعیت دیگر همکارانش می‌گوید: «آن‌ها هم وضعیت بهتری نسبت به من ندارند. بعد از حادثه آنهایی که فن و حرفه‌ای می‌دانستند رفتند در کارگاه‌های دیگر به چرخ‌کاری، برش‌کاری، اتو زنی و... مشغول شدند ولی همه سرمایه‌ من آن چرخی بود که زیر آوار از بین رفت».

ظاهرا با همه این اتفاقات فاضل سعی می‌‌کند تا به آینده امیدوار باقی بماند: «هر روز منتظرم که کسی از تهران با من تماس بگیرد و برای کار از من دعوت کند. هنگامی که شماره شما را دیدم فکر کردم روز موعد فرا رسیده است و من به تهران بازخواهم گشت ولی گویا بازهم باید منتظر بمانم. برایم فرقی نمی‌کند، اگر کاری برای من دارید همین حالا اسلامشهر را ترک می‌کنم

«مختار» چهل و پنج ساله یکی از اجاره نشینان پلاسکو بود که در جستجوی کارگران سابقش با او تماس می‌گیریم،  او می‌گوید: «در کارگاهی که در پلاسکو داشتم به صورت مستقیم چهار نفر کارگر حضور داشتند، غیر مستقیم هم با حدود چهل کارگر سروکار داشتیم اما حالا تنها از وضعیت دو نفر آن‌ها خبر دارم».

وی با ابراز تاسف از پیگیری مسئولان ادامه می‌دهد: «بعد از حادثه چند مکان را برای جایگزینی به کسبه پلاسکو معرفی کردند ولی به نظرم تنها برای رفع مسئولیت بود. در این شهر همه می‌دانند که ما در پلاسکو کار تولیدی می‌کردیم ولی مسئولان «مجتمع نور» (مجتمعی در تقاطع خیابان ولی‌عصر (عج) - طالقانی) را به ما معرفی کردند. در حالی که آنجا ساختار فروشندگی دارد و ما به عنوان یک تولید کننده نمی‌توانیم آنجا مشغول به کار شویم

او با تشریح وضعیت کنونی خود و کارگرانش عنوان می‌کند: «به همراه دو کارگری که بیست سال است با ما همکاری می‌کنند یک واحد کارگاهی در بازار تهران اجاره کردیم و مشغول به کار شدیم. در میان کارگران ما تنها این دو نفر بیمه بودند. از وضعیت باقی کارگران اطلاعی ندارم، تنها شنیده‌ام که بسیاری از آن‌ها یا بیکارند یا با دریافت حقوق ۷۰۰، ۸۰۰ هزار تومان به سمت مشاغل غیرتخصصی رفته‌اند

مختار در همین رابطه اضافه می‌کند: «قدرت جذب کارگر دیگری نداریم زیرا وضعیت خودمان هم مشخص نیست. در این بازار چه کسی بدش می‌آید با صد کارگر کار کند و به‌‌ همان اندازه درآمد داشته باشد ولی با کدام سرمایه؟ استخدام کارگر بیشتر به معنی داشتن پول برای سرمایه گذاری است، همه زندگی ما در پلاسکو از بین رفت. تمام قول‌هایی که برای پرداخت وام به ما داده‌اند در حد حرف باقی ماند، مگر می‌توان روی حرف کسی حساب باز کرد؟»

هیچ منبع درآمدی ندارم/ کسی دلش برای ما نمی‌سوزد

«حسین» یکی دیگر از کارگرانی ماهری است که زمانی جزء چرخ‌کاران (استاد کار با چرخ خیاطی) ساختمان پلاسکو بود و برای مدتی پیش مختار کار می‌کرد، او می‌گوید: «بعد از حادثه آنهایی که بیمه اجباری بودند، سر ماه بیمه مقرری بیکاری دریافت می‌کنند ولی امثال من که بیمه نبودیم هیچ منبع درآمد ثابتی نداریم. چهارده سال در پلاسکو کار کردم ولی هیچکس مرا بیمه نکرد. آن موقع دستم هم به جایی بند نبود چه برسد به حالا، تنها امیدم این است که شاید کسی بتواند برایم کاری دست‌و پا بکند

او ادامه می‌دهد: «بعد از حادثه پلاسکو به‌دلیل نزدیکی با عید نوروز تعداد زیادی از کارگران پلاسکو در کارگاه‌های دوخت لباس کار خود را ادامه دادند ولی بعد از تحویل سال نو بیشترشان بیکار شدند و هر کدام دوباره سرگردان شدند

این چرخ‌کار به تشریح وضعیت کاری خود می‌پردازد و اضافه می‌کند: «بعد از عید چند ماهی بیکار بودم و اکنون دستفروشی می‌کنم. چند ماهی خبرهای پلاسکو را دنبال می‌کردم ولی به نظرم آبی از جایی گرم نمی‌شود. آن دوستانی که دست به اعتراض زده‌اند هم تلاش بیهوده می‌کنند بعید می‌دانم در این گور که بالای آن شیون سرداده‌‌اند، اصلا مرده‌ای خوابیده باشد

وی ادامه می‌دهد: «در شبکه‌های اجتماعی با تعدادی از همکارانم در ارتباط هستم برای همین است که می‌گویم اکثر آن‌ها از بیکاری رنج می‌برند مگر آنهایی که بیمه بیکاری دریافت می‌کنند و یا معدود کسانی که توانستند در کارگاه‌های خیاطی کاری برای خود دست‌وپا کنند

حسین با انتقاد از سیاست‌هایی که مسئولان در قبال پلاسکو در پیش گرفته‌اند می‌گوید: «ما همواره می‌بینیم که همه جا حرف از حمایت از تولید ملی است. چه کسی محصول ایرانی تولید می‌کند؟ من و امسال من با توجه به حرفه‌ای که داریم در خیابان‌ها به دنبال کار روز مزد هستیم. اگر واقعا همتی وجود دارد راه اندازی کارگاه‌های پلاسکو در محلی مناسب کار سختی نیست ولی هیچکس دلش برای ما نمی‌سوزد

 

مرگ یک کارگرمقنی حین لایروبی قنات

ظهر امروز1شهریور، یک کارگر مقنی ۳۸ ساله حین لایروبی قنات در اراضی روستای شادباد مشایخ استان تبریز بر اثر آب گرفتگی داخل چاه جان خود را از دست داد.

علی مطلبی مسئول روابط عمومی آتش‌نشانی تبریز گفت: طبق گزارشات شهروندان به سامانه ۱۲۵ و اعلام گرفتار شدن سه نفر کارگر در داخل چاه آب در روستای شادباد مشایخ، آتش نشانان ایستگاه‌های شماره ۱ و ۴ منظریه در سریع ترین زمان عازم به محل حادثه شدند.

وی گفت: زمانی که سه نفر کارگر در داخل قنات مشغول لایروبی و باز کردن مسیر مسدود شده آب بودند، به طور ناگهانی بر اثر برقراری جریان مسیر آب، کارگر ۳۸ ساله در داخل آب گرفتار و جان خود را از دست داد.

مطلبی درباره نجات جان دو کارگر دیگر افزود: عوامل امدادی پس از نجات دو نفر از مصدومان، آنها را تحویل اورژانس تبریز دادند تا مراحل درمانی آنها در مراکز مربوط ادامه یابد.

 

ادامه اعتراض فرهنگیان بازنشسته به سفره معیشت/ فقط شعار تحویل گرفتیم

اعتراضات فرهنگیان بازنشسته به وضعیت معیشتی در قالب برگزاری تجمعاتی مقابل مجلس شورای اسلامی همچنان ادامه دارد اما تجمعات و دیدار با مسئولان مختلف در رونق گرفتن سفره معیشت آنها تأثیری نداشته است.

به گزارش خبرنگار اجتماعی خبرگزاری تسنیم، فرهنگیان بازنشسته بارها در تجمع مقابل مجلس شورای اسلامی و سازمان برنامه و بودجه نسبت به وضعیت معیشتی خود معترض هستند و خواسته اصلی آنها همسان‌سازی حقوق بازنشستگان و شاغلان است.

علاوه بر تأخیر در پرداخت پاداش پایان خدمت، بخش دیگری از اعتراضات فرهنگیان بازنشسته به وضعیت معیشتی در این دوران مربوط است به‌گونه‌ای که طبق گفته آنها میانگین دریافتی حقوق فرهنگیان بازنشسته تفاوت قابل توجهی را با شاغلان دارد.

تعداد بازنشسته‌های آموزش‌وپرورش 750 هزار نفر است و افرادی که در دهه 80 یا 70 بازنشسته شده‌اند با افرادی که به‌تازگی بازنشسته می‌شوند فاصله حقوقی بسیاری دارند به همین دلیل نمایندگان کانون‌های بازنشستگان دیدارهایی را با برخی نمایندگان مجلس و اعضای سازمان برنامه و بودجه داشتند که در این دیدارها بحث همسان‌سازی و نزدیک کردن حقوق بازنشستگان با شاغلان مطرح شد.

البته مسئولان دولت و مجلس، وعده‌هایی را در رابطه با بهبود وضعیت معیشت معلمان سرداده‌اند و در این رابطه می‌توان به سخنان علی لاریجانی رییس مجلس شورای اسلامی در دیدار با فرهنگیان بازنشسته اشاره کرد که بر لزوم توجه به همسان‌سازی حقوق بازنشستگان با شاغلان  تأکید داشت اما از این جمله نیز غافل نشد که «اصطلاحاً عائله دولت زیاد شده و منابع مالی کشور محدود است بنابراین در رسیدگی به مشکلات بازنشستگان مسائلی ایجاد شده است».

اخیراً نیز فرهنگیان بازنشسته تجمعی را در اعتراض به وضعیت معیشتی خود مقابل مجلس شورای اسلامی داشتند و بر رفع تبعیض در حقوق و ارائه بیمه مناسب تأکید کردند.

سیدی یکی از فرهنگیان بازنشسته در این رابطه به تسنیم گفت: قانون مدیریت خدمات کشوری در سال 86 مصوب شده اما اجرا نشده است. خواسته اصلی فرهنگیان بازنشسته اجرای این قانون است و با توجه به موادی از آن باید حقوق بازنشستگان با شاغلان همتراز شود چرا که اختلاف حقوق میان فردی که سال سی‌ام خدمت اوست با یک معلم بازنشسته حدود یک میلیون تومان است.

وی افزود: فرهنگیان بازنشسته دهه 70 حداقل حقوق یعنی یک میلیون و 100 تا یک میلیون و 300 هزار تومان دریافت می‌کنند و با توجه به نرخ تورم و هزینه زندگی این حقوق بسیار اندک است.

سیدی با اشاره به اینکه فرهنگیان در بحث درمان نیز مشکلاتی دارند، گفت: بیمه تکمیلی خدمات قابل توجهی ارائه نمی‌دهد در حالی که فرهنگیان در این سن با بیماری‌های مختلفی مواجه می‌شوند و نیاز به بیمه تکمیلی مناسبی دارند.

این فرهنگی بازنشسته اضافه کرد: جلسات زیادی از سوی آنها با نمایندگان مجلس و معاونان آقای نوبخت برگزار شده است اما فقط به ما وعده دادند و گفتند که "فرهنگیان تاج سر ما هستند".

 

 به گزارش تسنیم، برای حل معیشت بازنشستگان مزایا و امکانات رفاهی در قوانین برنامه توسعه لحاظ شده است اما بسیاری از این قوانین در مرحله اجرا مسکوت می‌مانند. ارائه مساعدت‌های اجتماعی، بیمه‌های اجتماعی پایه و بیمه‌های مکمل، طبق قوانین باید به بازنشستگان تعلق بگیرد اما اجرای آنها به‌خوبی انجام نشده است.

بازنشستگان فرهنگی پس از 30 سال فعالیت، حال که زمان فراغتشان فرا رسیده دغدغه تأمین معیشت را دارند و حقوق دریافتی آنها کفاف هزینه‌های زندگی را نمی‌دهد در این بین نیز تجمعات و دیدارها با مسئولان مختلف در رونق گرفتن سفره معیشت آنها تأثیری نداشته است.

 


اتحادیه آزاد کارگران ایران تاریخ: 29/6/1396 تماس با ما: k.ekhraji@gmail.com
استفاده از اخبار و مطالب این سایت با ذکر منبع آزاد است www.ettehadeh.com